Rosalie Mulder werkt als journalist bij het Dagblad van het Noorden. Zij woont in Emmerhout en voor de 50ste editie van Wijkberichten werd zij gevraagd om in gesprek te gaan met drie (oud)-voorzitters van Wijkbelangen Emmerhout.

Oud-voorzitters Joke Bakker (79), Henk Smit (62) en huidig voorzitter Wytse Bouma (67) blikken samen terug op 25 jaar voorzitterschap van Wijkbelangen. Een gesprek over verleden, heden en toekomst van Emmerhout.

Wijkbelangen is de schakel tussen de gemeente Emmen en de inwoners van Emmerhout. Daarin zit ook meteen de uitdaging als voorzitter van de belangenvereniging, vertelt Henk: ‘Hoe behoud je de betrokkenheid van inwoners? Als je met iets concreets bezig bent in de wijk, dan vind je wel mensen die mee willen helpen. Maar als je alleen maar gaat vergaderen, dan stroomt het leeg.’

(foto: Garko van der Helm)

Henk was voorzitter van Wijkbelangen van 2001 tot 2006. ‘Ik vind het belangrijk om actief te zijn in de wijk waar je woont’, zegt hij. Het was in 'zijn' jaren dat de vereniging begon met zogenaamde vakgroepen: groepen inwoners van een bepaalde straat die zich opwierpen voor vrijwilligerswerk in hun buurt. Iedere laan had zo’n vakgroep.

‘We gingen het net zo doen als in Angelslo, daar was de wijk in clusters verdeeld’, vertelt Henk. ‘Ook dat was met het idee om bewoners erbij te betrekken. Zo hebben we leuningen bij trapjes gezet, bijvoorbeeld bij de vijver bij verzorgingstehuis De Schans. Ja, dat waren leuke dingen.’

Actief in de wijk
Het was een bijeenkomst van zo’n vakgroep, die van de Laan van de Bork, waar Joke in die tijd als kersverse bewoner naartoe ging. Zij en haar vrouw Meta Korving waren in 2000 van Den Haag naar Emmerhout verhuisd. Ze wilden daar weg, de stad uit.

‘Wij waren een keer in het weekend bij onze dochter in Coevorden toen we een advertentie zagen over een woning aan de Laan van de Bork. ‘Wilt u dicht bij het centrum wonen, maar ook aan de rand van het bos?’ We hebben onze jas aangedaan en zijn ernaartoe gereden’, vertelt Joke. ,’We stonden voor het huis en we geloofden onze ogen niet, zoveel groen als we zagen.

In de eerste twee jaar werkte Joke nog bij een woningcorporatie in Den Haag, maar daar stopte ze mee toen ze voor haar vrouw ging zorgen, die ernstig ziek was geworden. ‘Maar ik was nog niet uitgewerkt’, vertelt Joke. Ze wilde buitenshuis ook nog iets te om handen te hebben. Ze werd secretaris van Wijkbelangen.

‘Inwoners zijn tot veel in staat’
Joke stelde wel een voorwaarde toen ze bestuurslid werd: ze wilde iets concreets te doen hebben. En dat heeft ze geweten. In haar tijd als voorzitter, van 2006 tot 2017, passeerden grote projecten de revue.

‘Ik wilde erg graag dat de wijkbewoners meer in actie kwamen’, zegt ze. ‘Zij hebben heel vaak talenten die er niet uitkomen, bijvoorbeeld omdat ze in armoede leven en alleen maar bezig zijn met het hoofd boven water te houden. De vakgroep was al een mooie manier om het talent van inwoners er meer uit te halen.’

Ook Emmen Revisited, een megaproject voor de herstructurering van de wijken Angelslo, Bargeres en Emmerhout, is daar volgens Joke een goed voorbeeld van. Het was bij dat project immers de bedoeling dat gemeente, woningcorporaties, experts en inwoners gingen samenwerken. Een werkwijze naar Jokes hart. ‘Maar uiteindelijk bleven de touwtjes wel in handen van de professionals’, ondervond ze.

‘De inwoner laten bepalen is een strijd, dat gaat niet vanzelf. De gemeente houdt graag de controle. Het is blijkbaar moeilijk om dat uit handen te geven’, stelt ze. ‘Terwijl inwoners tot veel in staat zijn.’

Zoals bij alles in het leven mislukt er ook wel eens iets. Neem het zogeheten bewonersbedrijf ‘Op Eigen Houtje’ in de oude school De Wilker. In 2014 droeg de gemeente het pand over aan de wijk. Een groep wijkbewoners nam het beheer voor hun rekening. Het gebouw kreeg een professionele keuken en verschillende bedrijfjes vonden er onderdak. ‘Het moest echt ondernemend worden”, vertelt Joke.

En dat lukte in eerste instantie ook. Tot het budget opraakte. Dat kwam met name door de hoge energiekosten. Het bewonersbedrijf ging ten onder. ‘Ontzettend jammer’, vindt Joke, ‘maar daar kunnen we ook van leren.’

Strijd voor een wijkcentrum
Het bewonersbedrijf moest deels het gat vullen dat ontstond door de sloop van wijkcentrum ’t Bintholt. Vooruitlopend op de sloop van het oude winkelcentrum was dat wijkcentrum al uit Emmerhout verdwenen. Een groot gemis, vinden de drie voorzitters, dat bovendien al jaren voortduurt.

Begin deze eeuw kwamen de basisscholen in de wijk met het idee om voortaan samen één nieuw gebouw te delen. En daar zou ook plaats moeten komen voor een wijkcentrum. Hier zou bijvoorbeeld ook het dienstencentrum voor ouderen (DCO) naartoe kunnen verhuizen. Voordat het zover was, konden de verenigingen uit de wijk tijdelijk terecht in De Tussenstee. ‘De belofte van de gemeente daarbij was dat De Tussenstee pas zou worden gesloopt als Emmerhout een wijkcentrum had. Of het nou in het nieuwe gebouw was of elders, er zou een wijkcentrum komen’, stelt Wytse.

Inmiddels zitten de scholen in het nieuwe Kindcentrum, is De Tussenstee gesloopt, maar is er geen wijkcentrum. Verenigingen zitten nu noodgedwongen verspreid over De Wilker, de sporthal en kerkgebouw De Schepershof. Oftewel, zegt Wytse: ‘De gemeente brak de belofte.’

Joke knikt. ‘Ik vind dat de gemeente vaak moeite heeft om te doen wat ze heeft opgeschreven.’ Henk: ‘Dat is weer de angst om los te laten vanuit de gemeente.’

Het voorzitterschap van Wijkbelangen vereist doorzettingsvermogen, zo blijkt. Sinds 2017 zet Wytse het werk van Henk en Joke voort. Een nieuw wijkcentrum blijft een belangrijk speerpunt. Wytse laat de hoop op de komst daarvan niet varen. Hij is ervan overtuigd dat bewoners baat kunnen hebben bij een wijkcentrum. ‘Voor de saamhorigheid in de wijk is het belangrijk om een plek te hebben waar mensen samen kunnen komen’, vindt hij.

En de inwoner bepaalt, zo is het credo. ‘Je moet er bij de gemeente voortdurend bovenop zitten; hebben bewoners wel inspraak?’, zegt Wytse. Of, zoals Joke het verwoordt: ‘Het zou mooi zijn als een gemeente inziet dat inwoners niet dom zijn.’

‘De wijk is echt mooier geworden’
Ondanks wat frustraties op zijn tijd zijn de drie voorzitters het erover eens: in hun 25 jaar voorzitterschap is de wijk Emmerhout er alleen maar mooier op geworden. Kijk bijvoorbeeld naar het winkelcentrum of het sportplein. ‘Ik vind de opzet van de wijk met de natuur ook mooi. Eigenlijk zijn alleen De Wilker en de oude sportschool van Popping nog twee rotte kiezen’, zegt Wytse.

‘Ik vind de zandafgraving, het Gat van Jansen, ook een prachtige plek geworden’, vult Henk aan. ‘En het Kabouterpad blijft mooi’, besluit Joke. ‘Daar komen nog altijd veel mensen.’


Wijkberichten Emmerhout 2026 I 3