Onderstaande tekst van Jiska Ravor werd door haar voorgelezen tijdens het bezoek van burgemeester Eric van Oosterhout en wethouder Jan Bos op 15 december 2025. Ze deed dit nogmaals tijdens de openbare bewonersbijeenkomst met de gemeenteraad op 22 januari 2026. De tekst werd gepubliceerd in in het voorjaarsnummer Wijkberichten Emmerhout. 

Stel je even voor dat je door Emmerhout loopt, over vijf of tien jaar. Je ziet de gebouwen, de bomen, het groen, de paden, die iedereen kent. En je voelt dat mensen wel naast elkaar wonen, maar niet altijd mét elkaar.

En toch… er zijn plekken, momenten, gezichten die laten zien dat het anders kan. Dat er iets broeit in deze wijk. Dat we, als we het samen durven doen, een wijk kunnen zijn waar je je gezien voelt, gehoord voelt, en waar je thuiskomt. Dát is wat De Emmerhout Fabriek graag wil zijn. Een bruisend centrum in de wijk waar verbinding niet bedacht wordt door regels, maar waar het ontstaat: Hier tussen de mensen. Tussen de verhalen die we delen, de koffie die we schenken, de ideeën die ineens werkelijkheid worden omdat iemand zegt: ‘Waarom doen we dit niet gewoon?’


Foto: Auke de Jong

Waarom zo’n plek?
We leven in een tijd waarin populisme en meningen mensen uit elkaar kunnen drijven. Waarin het soms voelt alsof iedereen in een eigen hokje wordt geduwd: links, rechts, gelovig, niet-gelovig, jong, oud, rijk, arm. Maar wij willen niet denken in hokjes. Wij geloven in de wijk. In mensen. En in de overtuiging dat een wijk pas echt tot leven komt als bewoners samen durven bouwen vanuit hun eigen kracht. Niet wachtend op oplossingen, die voor ons bedacht worden, maar vanuit onszelf. Vanuit wat wij samen kunnen en wat wij samen in beweging kunnen zetten.

Levende ontmoetingsplek
Die Emmerhout Fabriek, dat centrum in de wijk, is geen instituut. Geen ivoren toren. Geen project dat komt en weer gaat. Het is een levende ontmoetingsplek. Een cultuurhuis, een atelier waar alles kan en alles mag, met een broedplaats, een huiskamer van de wijk — koffie en gezelligheid, allemaal in één. Een plek waar je binnen kunt lopen zonder verplichting. Waar je een kop koffie kunt drinken en waar er altijd iemand is voor een praatje en een glimlach. Waar je mag zijn wie je bent. Waar niemand vraagt naar je achtergrond, je politieke kleur. Je kunt gewoon binnenkomen. Even kijken. Even zitten. Even ademhalen. Of je doet mee. Je volgt een schildercursus in het atelier. Je maakt muziek, leert hoe je zelf een stekker kunt repareren, of brengt je koffiezetapparaat dat niet meer werkt, naar het Repair Café. Dat mag ook. Alles mag.

Ruimte voor activiteiten
We maken ruimte voor activiteiten die ons weer mens maken. Dat kan starten in de herstelruimte of een andere activiteit waar jij energie van krijgt. Allemaal activiteiten die zorgen dat je elkaar ziet, hoort en vooral herkent. Denk bijvoorbeeld aan: Het open podium voor iedereen die iets wil delen. Een gedicht, een lied, een dans, een tekst die je schreef op een avond dat je niets te doen had. Want in onze wijk zit meer talent dan we denken. We hoeven het alleen maar een podium te geven. Het hoeft niet perfect te zijn. Het hoeft alleen maar van jou te zijn. Of een wijkbraderie met tweede-leven-spullen, waar je kunt ruilen, delen en gunnen. Een braderie met straatmuziek, met mensen die elkaar toevallig ontmoeten en ineens een gesprek hebben dat al jaren geleden had moeten gebeuren. Of samen eten. Emmerhout aan tafel, een initiatief van Sumitra als een vervolg op haar boek ‘Emmen aan Tafel’. Want aan tafel verdwijnen verschillen, komen verhalen los en worden mensen zacht. En soms ontstaat er precies daar, op zo’n moment, de lijm die de wijk bij elkaar houdt.

Vrij werken, creëren, schilderen, maken, prutsen, iets leren of iets doceren. Je mag falen — en weer opstaan. Een plek zonder drempel, zonder oordeel. En misschien wel het belangrijkste: Je mag binnenkomen zonder iets te doen. Zonder plan. Zonder verwachting. Want soms is dat al genoeg om eenzaamheid te doorbreken.

De kracht van de wijk
In de Emmerhout Fabriek laten we zien dat we als wijk veel sterker zijn dan we denken. Dat verbinding niet ontstaat door regels, maar door mensen. Door initiatieven zoals bij de burgerbegroting. We willen een plek bouwen waar iedereen mee kan doen — maar waar niets móét. Waar culturen elkaar ontmoeten zonder spanning. Waar je het gevoel hebt: ‘Hier word ik niet beoordeeld. Hier hoor ik.’ Het Cultuurhuis, het atelier, het open podium — het zijn allemaal middelen. Maar het doel is eenvoudig: Een wijk die ademt, bruist en leeft. Een wijk waar het vanzelfsprekend is dat we naar elkaar omzien. Dat we elkaar dragen wanneer het nodig is. Dat we onze kracht niet uitbesteden, maar zelf vormgeven.

Tot slot
De Emmerhout Fabriek is niet van een werkgroep, niet van de gemeente niet van een organisatie.
Het is van ons allemaal. Van iedereen die hier woont, leeft, lacht, struikelt, opstaat en simpelweg onderdeel is van Emmerhout. Als we het samen doen, worden we meer dan een verzameling straten.
Dan worden we een gemeenschap. Dan ontstaat er ONS! En dát is de beweging waarvan we hopen dat die zal groeien de komende jaren.



Wijkberichten Emmerhout 2026 I 1